بیست و پنج آرزو برای ایران

1) ایران در میان هشت کشور اول جهان از لحاظ تولید ناخالص داخلی سالانه باشد. تولید ناخالص داخلی سالیانه‌ی ایران در حال حاضر  حدود 820 میلیارد  دلار، و تولید ناخالص داخلی سالیانه‌ی هشتمین کشور- انگلیس- حدود 2170 میلیارد دلار است. با میانگین نرخ رشد 20 سال گذشته‌ی ایران و انگلیس، ایران 46 سال دیگر اقتصادی بزرگتر از اقتصاد انگلیس خواهد داشت. با فرض نرخ رشد تعیین‌شده برای برنامه‌ی چهارم توسعه- هشت درصد-  تنها 18 سال دیگر در اندازه‌ی اقتصاد از انگلیس جلو می‌زنیم. البته به احتمال زیاد در آن زمان برزیل از وضعیت بهتری برخوردار است و باید چند سال دیگر برای عبور از آلمان صبر کرد. پیش‌بینی دقیق‌اش البته با اقتصاد خوانده‌ها!

2) ایران بالاترین رشد اقتصادی را بین 20 اقتصاد بزرگ دنیا داشته باشد. در حال حاضر  بین اقتصادهای با حجم بزرگتر از ایران، ترکیه(8.2)، چین(10.3)، هند(10.4) و تایوان(10.8) رشدی بالاتر از 8 درصد دارند.

3) ایران عضو سازمان همکاری‌های اقتصادی و توسعه شود. سازمانی با عضویت 34 کشور توسعه‌یافته. البته عضویت مکزیک، شیلی و کشورهای اوپای شرقی پرسش‌هایی را در مورد توسعه‌یافتگی همه‌ی اعضا ایجاد کرده است. عضویت مشروط است به شاخص توسعه‌ی انسانی بالا، درآمد سرانه‌ی بالا و محسو‌ب‌شدن به عنوان کشور توسعه یافته.

4) درآمد سرانه به حدود  30 هزار دلار در سال برسد. با فرضیات مربوط به تولید ناخالص داخلی و عدم افزایش محسوس نرخ رشد جمعیت، این مورد چند سالی قبل از پیوستن ایران به هشت کشور بزرگ اقتصادی اتفاق می‌افتد.

5) ایران سهمی بزرگ از بودجه‌ی سازمان‌های بین‌المللی را  بپردازد. تأثیرگذاری در سازمان‌های بین‌المللی، با همه‌ی ناکارآمدی و کم‌اهمیتی‌‌شان، به معنای پرستیژ و نفوذ بیشتر بر دیگر کشورهاست.

6) ایران در مقابل کشورهای غیرمسلمان نیز از قدرت نرم قابل توجهی برخوردار باشد. قدرت نرم(جذب بدون کاربرد زور- قدرت فرهنگی) ایران در حال حاضر تنها کشورهای مسلمان را تحت تأثیر قرار می‌دهد.

7) ایران میزبان جام جهانی فوتبال شود. به عنوان بخشی از قدرت نرم! اگر شیلی 1962 و مکزیک 1970 توانستند جام جهانی را برگزار کنند چرا ایران 2034 نتواند؟ استادیوم‌های بزرگ و مجهز، هتل‌ها و  امکانات برای تماشاگران، وسایل حمل و نقل ایمن و آسان میان شهرها اولین ملزوماتی است که باید تهیه شوند.

8 ) ایران میزبان بازی‌های آسیایی شود. از 1974، 37 سال گذشته و بازی‌های آسیایی به ایران بازنگشته‌است. ملزوماتش شبیه به جام جهانی‌ است و سخت‌گیری‌هایش کمتر. چرا میزبان 2027 یا 2031 نباشیم؟

9) ایران میزبان المپیک شود. میزبانی المپیک می‌تواند سکوی پرش یک شهر یا کشور باشد، مثل سئول و بارسلونای 1988 و 1992. امکاناتی که برای میزبانی بازی‌های آسیایی و جام جهانی به کار رفته می‌تواند برای المپیک هم استفاده شود. شبیه به برزیل که 2014 میزبان جام جهانی است و 2016 میزبان المپیک، ایران هم می‌تواند سال 2036 میزبان المپیک باشد!

10) یک کارگردان ساکن ایران برنده‌ی اسکار بهترین فیلم غیرانگلیسی‌زبان شود. شاید اگر جدایی نادر از سیمین وارد رقابت می‌شد این اولین آرزویی بود که به حقیقت می‌پیوست. دیر نیست. وقت برای برنده‌شدن همیشه هست.

11) یک کارگردان ایرانی برنده‌ی اسکار بهترین فیلم انگلیسی‌زبان شود. اوج قدرت نرم، با کمک گرفتن از رسانه‌های جهان توسعه‌یافته که علاقه‌ی چندانی به ظهور ایران قدرتمند ندارند.

12) اصفهان، شیراز یا شهر توریستی دیگری از ایران، میزبان نمایشگاه جهانی شود. اکسپوی 2020 احتمالاً در ترکیه یا امارات برگزار می‌شود؛ دو رقیب عمده‌ی ایران در منطقه.. جاذبه‌ی بسیار اکسپوی شانگهای یادتان هست؟

13) ایران خبرگزاری‌هایی با شهرت و حوزه نفوذ جهانی داشته باشد. چرا الجزیره بتواند و مثلا‍ً «پارس» نتواند؟

14) غول‌های رسانه‌ای ایرانی وجود داشته باشد که نفوذشان تا آسیای میانه، قفقاز و شرق و شمال آفریقا برسد. افرادی شبیه راپرت مرداک مورد نیاز است که بتوانند یک امپراطوری رسانه‌ای در منطقه ایجاد کنند. گروه معروف به تیم عطریانفر شاید بتواند سنگ بنای چنین امپراطوری‌ای باشد.

15) حداقل 50 موسسه‌ی پژوهشی با اعتبار جهانی در ایران وجود داشته باشد، که سالی حداقل یک کنفرانس بین‌المللی برگزار کنند. فکر می‌کنم واضح است که پژوهشکده‌های علوم انسانی باید نقش پررنگی داشته باشند. من یکی از حجم و کیفت فعالیت بروکینگز، رند، بنیاد کارنگی برای صلح و مرکز بلفر دانشگاه هاروارد در عجبم.

16) ایران به کشوری فدرال بدل شود. مثلاً حدود 10 ایاالت بزرگ و البته خودکفا. کردستان ایران بهشت کرد‌های عراق و ترکیه باشد، آذربایجان رویای ساکنان جمهوری آذربایجان و ارمنستان و گرجستان و مناطق کمتر توسعه‌یافته‌ی ترکیه، و به همین ترتیب، خوزستان، خراسان، سیستان و ایالات جنوبی.

17) مرزهای کنونی ایران گسترده‌تر شوند و ایران جزو ده کشور دنیا از لحاظ مساحت باشد. این یکی سخت‌ترین و بعید‌‌ترین این آرزوهاست! تشکیل فدراسیون یا کنفدراسیونی از کشورهای فارسی زبان ساده‌ترین راه دستیابی به این آرزوست.

18) ایران میانجی دائم اختلافات منطقه‌ای نظیر درگیری‌های لبنان، منازعه‌ی قره‌باغ، اوستیای جنوبی و … شود. ایران قبلاً چند بار سعی کرد در منازعه‌ی  قره‌باغ ایفای نقش کند، اما موفق نشد. میانجی‌گری بین گروه‌های فلسطینی کمترین انتظاری بود که می‌شد داشت، اما این فرصت فعلاً از دست رفت. منطقه‌ای با این همه اختلاف و درگیری، پر از فرصت‌های اینچنینی است.

19) ایران عضو دائم شورای امنیت شود. آمریکا از عضویت هند حمایت می‌کند و با عضویت برزیل مخالفت. عضویت آلمان طرفدارانی دارد. در آینده‌ی قابل پیش‌بینی شاید کشورهای مسلمان خواستار عضویت عربستان شوند. دائمی‌شدن عضویت هر کشوری، موازنه‌ی قدرت را تغییر می‌دهد و البته حق وتوی این اعضا شورای امنیت را ناکارآمدتر می‌کند و شاید به الغای حق وتو منجر شود.

20) ایران بمب هسته‌ای داشته باشد. برای رفع تمامی تهدیدهای خارجی، حرکت در راه ایجاد هژمونی در منطقه، و ورود آسان‌تر به باشگاه قدرت‌های بزرگ، ایران باید بمب هسته‌ای داشته باشد.

21) ایران موشک بالستیک قاره‌پیما با 15000کیلومتر برد داشته باشد. مشابه مورد پیشین.

22) ایران در پروژه‌های پایگاه فضایی از همکاران فعال باشد. ایران «نیاز» دارد جزو قدرت‌های بزرگ باشد.

23) ایران در شرق آفریقا پایگاه نظامی و بندر تجاری احداث کند. تسلط به اقیانوس هند و نقش‌آفرینی در آن از پروژه‌های مشترک میان رژیم سلطنتی ایران و نظام جمهوری اسلامی بوده و هست. تلاش دولت پهلوی برای نزدیکی به جزایر موریس و نزدیکی زیاد ایران به جزایر کومور در سال‌های اخیر بخشی از این پروژه  است.

24) نیروی دریایی و ناوگان تجاری ایران اقیانوس هند را تحت پوشش داشته باشند. ایران، هند، اندونزی، استرالیا و آفریقای جنوبی، پنج ضلعی قدرت را در اقیانوس هند تشکیل می‌دهند و می‌توانند آن را بین خود تقسیم کنند.

25) ایران در منطقه و مناطق مجاور بزرگترین نیروی هوایی را داشته باشد. بازگشت به وضعیت پیش از انقلاب. در منطقه از  امارات هم عقب‌تریم. منظور از مناطق مجاور، آفریقای شمال صحرا، قفقاز و آسیای مرکزی است.

پ.ن: دیروز 25 ساله شدم.

پ.ن: این نوشته و دوتا از نوشته‌های قبلی، تا اطلاع ثانوی سه پروژه‌ی اصلی آزادنگار خواهند بود: روشن کردن اصول فکری، ترکیه و آرزوهایی برای ایران. با پایان گرفتاری‌های پایان‌نامه در دو سه هفته‌ی آینده، هر سه تا را پیش خواهم برد.