هوای دو نفره

دانشکده‌ی فنی مبهم، از پشت برف‌.
چه خوب که خوب معلوم نیست. هیچگاه دوستش نداشته‌ام. به گمانم هیچ‌وقت هم نخواهم داشت.
جای من اینجا نیست. جای من اینجا نبود. جای من جایی است در دانشکده‌های علوم انسانی، علوم سیاسی، فلسفه، تاریخ، باستان‌شناسی، مطالعات فرهنگی…
چرا آمدم به فنی؟! به خاطر مملکت مزخرفی که در آن زندگی می‌کنیم.
به سالی دیگر، خطاب به دانشکده فنی، خوشحال خواهم خواند: می‌روم جایز نیست، من رفتم!
نوشته‌شده بعد از امتحان معماری کامپیوتر، لطفاً جدی نگیرید
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s