هدف: عرفان

عرفان، از آن چیزهایی است که باید نابود شود. هر کسی می‌خواهد خوشش نیاید. آنان که اعتقاد دارند «پای استدلالیان چوبین بود»، هر چیز دیگری هم در تأیید عقل و عقلانیت گفته باشند، جایی در عصر عقلانیت ندارند.
ما توهم برمان داشته که زندگی بهتری خواهیم داشت اگر عرفان داشته باشیم. بروید ببینید بزرگ عرفا چه بلایی سر علوم آورد. کاری که مذهبیون نتوانستند، امام محمد غزالی عارف، به بهترین شکل انجام داد. غزالی، از اولین مسببان خاموشی چراغ علم و تفکر در ایران است. ما حالا بزرگش می کنیم. بروید تهافت الفلاسفه را ببینید. رسماً پرت و پلا می گوید.
جالب‌اند آنان که هم دل در گرو شکوه تمدن بزرگ اسلامی و نقش ایرانیان در آن، بسته‌اند و هم مهر عرفان بر پیشانی می‌زنند. چندتایی می‌شناسم. زنده‌باد.
عرفان، باشد برای زندگی خصوصی و خلوت هر نفر. کسی هم نخواست، مجبور نیست سمت‌اش برود. کسی هم توی جامعه و روابط اجتماعی نیاوردش لطفاً. جایش اینجا نیست. اینجا، جای عقلانیت است و احساس. فنای فی‌الحق، چه سودی به حال جامعه و حکومت می‌تواند داشته‌باشد؟ خدا داند. زندگی، بر خلاف تصورتان، ‌رسم خوشایندی است
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s