خوشحال‌شدن بی‌تریبون‌ها

این قدر حس خوبی به آدم دست می‌دهد وقتی یک نفر مثلاً در مورد روابط بین‌الملل یک سؤالی می‌پرسد-گیرم با حس زجرآور شرم، به همراه این جمله‌ی معمولاً روی اعصاب رونده‌ی ببخشید- و بعد که می‌خواهی جواب بدهی، این‌قدر خوب و دقیق گوش می‌کند، که دلت می‌خواهد هر چه می‌توانی و می‌دانی در کوتاه‌ترین زمان برایش بگویی که مبادا خسته شود،‌یا پشیمان!
این‌قدر حس خوبی به آدم دست می‌دهد! این قدر آن آدم اعتبار پیدا می‌کند. گیرم که ایراد هم بگیرد- که حداقل امروز که نگرفت!- حداقل به احترام احترام و شخصیتی که قائل شده، آن‌قدر حوصله به خرج می‌دهی که نظیر ندارد! یعنی دوست داری تا هر وقتی که می‌خواهد و می‌تواند، بایستی و بگویی، تو بگو از انقباض و انبساط روسیه گرفته تا واقع‌گرایی در روابط، و از ژئوپلتیک ایران رگفته تا مثلاً گروه فارک و تامیل و زیمبابوه.
خواستم بگویم که امروز حدود یک ساعتی لذت بردم-و برای اینکه بداند،‌اصلاً هم احساس خستگی‌ای نکردم- از بودن یک نفر، که گوش می‌داد و می‌پرسید! تشکر دیگری فکر نمی‌کنم از دستم بربیاید برایش.

آدم‌های بی‌تریبون، آدم‌های بی‌نشریه، آدم‌های جدامانده از فضای فکری غالب، با همین یک نفر و دو نفرهاست که خوشحال می‌شوند. نه آن سان که فکر کنیدها! بدان سان که (شما بگیرید خدا)!!! در این حد و حدودها!
همین

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s