اگر می‌شد زمان و مکان را انتخاب کرد

من اگر می‌توانستم انتخاب کنم که در چه زمانی،‌ و به چه عنوان زندگی کنم، احتمالاً به عنوان خبرنگار، در کنگره‌ی وین شرکت می‌کردم. کنگره‌ای که می‌شود «نبرد غول‌ها» توصیف‌اش کرد. جایی که مترنیخ از اتریش، کاسلری از انگلیس، ون هومبولت از آلمان، تزار الکساندر اول از روسیه، و البته و صد البته تالیران از فرانسه جمع شده‌بودند تا نظام اروپای بعد از ناپلئون را طوری سازند که دیگر ناپلئونی نیاید. حالا که می‌خوانم، حیرت‌زده می‌مانم از هوش و ذکاوت و قدرت ابرانسان‌هایی که بوده‌اند. 1815-1848 را نامگذاری کرده‌اند: عصر مترنیخ. کاسلری، در طی سالیان سال، بزرگترین دلیل موفقیت بریتانیای کبیر است، و ون همبولت و تزار هم البته، به نوبه‌ی خود، قدرتمند بوده‌اند و تأثیرگذار.
همه‌ی اینها به کنار، تالیران، در همین کنگره‌ی وین، یک نفره، تمام برنامه‌های قدرت‌های اروپایی برای انزوای مطلق و ضعف شدید فرانسه را خنثی کرد. اگر خبرنگار بودم، می‌شد از نزدیک تمام حرکات این چند نفر را دنبال کرد، و لذت برد. امتیازات دیگر به کنار. لذتی که به شخصه از اقدامات چنین آدم‌هایی می‌برم، برایم از هر امتیاز دیگری در این زمینه پررنگ‌تر است.
احتمالاً بعد از نهایی‌شدن تصمیمات، و پایان کنگره، بلند می‌شدم و می‌گفتم: آقایان! به احترام ایشان برخیزید: چارلز موریس تالیران
Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s