همچون جزیره‌ها

آدم‌ها، این‌طور که من می‌بینم‌شان، لابد مثل جزیره‌هایند؛‌ جزیره‌های جدای از هم، داخل یک اقیانوس پرموج. موج‌ها می‌آیند و می‌کوبند و می‌روبند و می‌برند و می‌روند. بعضی جزیره‌ها، مقاوم‌اند. بعضی‌ها نه؛ به جریان آزاد آب می‌پیوندند و موج می‌شوند و می‌روند به سمت جزیره‌های دیگر: می‌آیند و می‌کوبند و می‌روبند و می‌برند و می‌روند.
آن‌هایی که مقاوم‌ترند اما سخت می‌شوند. سنگ می‌شوند. بخشی از جریان دریا نمی‌شوند مثل اغلب دیگر جزیره‌ها. بعد، آب ارام آرام نفوذ می‌کند لابه‌لایشان. یکهو می‌بینی هزاران باریکه‌ی آب، این‌طرف و آن‌طرف‌اش در حرکت است. و ناگهان، جزیره‌ی حالا سنگی، به اوج خودش می‌رسد: به خرد شدن. به تکه‌تکه‌شدن. به نابودشدن. بعد، تکه‌های ریز، آن‌قدر به راهشان ادامه می‌دهند تا برسند به یک جزیره‌ی بزرگتر، مقاوم‌تر و اگر نه نزدیک‌اش، در پناه‌اش، دوباره به هم بپیوندند و بسازند. جزیره شوند

Advertisements

2 پاسخ به “همچون جزیره‌ها

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s