زنده‌باد فردی!- با دو روز تأخیر

1991، نوامبر، 24ام. یک نفر مرد. یکی که ویمبلی را با حنجره‌اش به لرزه درآورده‌بود قبلاً. ایدز داشت. چند هفته قبل از اینکه تمام شود قصه‌ی زندگی‌اش، موقعی که راه نمی‌توانست برود حتی آن‌طور که باید، برداشت یک شعر خواند، که «Show must go on». لعنتی داشت می‌مرد. بعد، هم‌گروهی‌هایش برداشتند توی همان ویمبلی،‌ برایش کنسرت یادبود گذاشتند. خیلی‌های دیگر آمدند. التون جان مثلاً. همین التون جان، آمد همین «Show must go on» را اجرا کرد. بعد، تصویرش را که الان می‌بینی، که تماشاچی‌ها، وقتی جناب سر دارد این آهنگ را اجرا می‌کند و همین اسم آهنگ را فریاد می‌زند، با او می‌خوانند و فریاد می‌زنند و مثل اینکه دارند شعار می‌دهند، ‌آن هم بعد از اینکه خواننده‌ی اصلی اصلاً مرده، نمی‌شود تمام موهای بدن‌ات سیخ نشود و بغض نکنی و گهگاهی، اشکی نریزی.

123

از اولین باری که شنیدم‌اش، تا همین امروز،‌ روزی حداقل یک بار، گوشش کرده‌ام، که توهم نزنم که همه‌چیز سیاه است و تاریک. که حتی اگر هم باشد، باید باز هم بلند شوم و بروم و پاک‌اش کنم. که به خودم حق ندهم فکر کنم دنیا به آخر رسیده.

چندتا آهنگی هست که حرف ندارد، به نظر من. که چند هفته‌ای است شده‌اند Playlist دائمی مدیاپلیر من. که بعضی‌هایشان،‌وقتی شروع می‌شوند، کار دیگری اگر در حال انجام باشد،‌ تعطیل می‌شود که نکند یک نت را نشنوم.

1-A kind of magic

This rage that lasts a thousand years

Will soon be gone

———-————-

2-One year of love

It’s always a rainy day without you
I’m a prisoner of
love inside you

And no one ever told me that love would hurt so much
Oooh yes it hurts
And pain is so close to pleasure
And all I can do is surrende
r to your love

———————–

3-Spread your wings

Spread your wings and fly away
Fly away far away

———————–

4-Bohemian rhapsody

Mama, ooh, Didn’t mean to make you cry,
If I’m not back again this time tomorrow,
Carry on, carry on as if nothing really matters

Too late, my time has come,
Sends shivers down my spine, body’s aching all the time
Goodbye, everybody, I’ve got to go,
Gotta leave you all behind and face the truth

———————–

5-We are the champions

I’ve had my share of sand kicked in my face
But I’ve come through

But it’s been no bed of roses
No pleasure cruise
I consider it a challenge before the whole human race
And I ain’t gonna lose


We are the champions my friends
And we’ll keep on fighting  till the end

«Show must go on»

Advertisements

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s