این‌قدر خوشحالم که می‌خواهی بگویی. این‌قدر خوشحالم که بعضی از نگفته‌هایت را می‌دانم. و می‌دانم که کنار خواهم آمد.
یک نوشته و حرف و حرکتی از کسی کافی است تا خیلی چیزها را بفهمی. حداقل شک کنی. بعد، ‌آرام‌آرام، نشانه‌ها جمع شوند برای شکل‌گیری یک نظر.
خوشحالم که فرار نمی‌کنی از تاریخ. از گذشته. از روزهای بد، ‌یا خوب. من هم فرار نمی‌کنم. بدون آن روزها، من و تویی نبودیم این روزها!
خوشحالم که گذشته را انکار نمی‌کنی، و انتظار داری حتی. مثل من!

———-

این هم بدون پاک‌کن! پست قبلی همین‌ها را می‌خواستم اضافه کنم

Advertisements

1 پاسخ به “

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s