!*تقدیم به مینوی عزیزم

زنگ زده، می گوید اهواز خوش بگذرد. می گویم با خانواده خیییییییییلی خوش خواهد گذشت حتماً. می گوید خب مثل آنها بشو. مخالفت نکن. می گوید آدم باش یا نه را یادم نیست! بد، دلیل که نه، جمله ای می گویم که خودش می گوید خب باشد. لازم نکرده شبیه آنها باشی

من عاشق فامیل هایمان هستم!

*: قرار بود قبلآً، دو سه ماه قبل، پستی با این عنوان نوشته شود، با محتوایی دیگر. با محتوای حمله به بخش بزرگی از جامعه ی ما، که شامل همان جمله ای می شوند که به مینو گفتم.
این سوختن هارد، تا وقتی داده هایش برنگشته باش، دمار از روزگار من در خواهد آورد. نوشتن سخت تر می شود. نیم فاصله و جابجایی پ و ژ و کلاً اشکالات تایپ فارسی با کیبورد انگلیسی، واقعاً عذاب می دهد! تری لی آوت را بگو که الان وسط بوی گند هارد سوخته دارد تقلا می کند تا به کمک من بشتابد! آن همه عکس و نوشته و نیم نوشته و کتاب و فیلم و … اگر برنگردند چه کنم؟ آن همه خاطره و خاطره ساز؟ یادداشت های شماره های اول و دوم ستاک، که بیشترشان آدم را صاف می برد و پرت می کند وسط پرانرژی ترین و پرتأثیرترین و خیلی چیزترین های دیگر آدم. هنوز بین خاطره داشتن و نداشتن معلق ام. اما فعلاً نمی خواهم آن همه خاطره را از دست بدهم. نامه هایی که احتمالاً تا همیشه همانجا بایت های خافظه را اشغال می کردند تا سالی یک بار، بغض توی گلوی آدم بنشانند. نوشته هایی که به آدم نشان می دهند که کجا بوده و چه بوده و کجا هست و چه هست و قدر این «هست» را بداند که اگر «بود» بود، الان جزو منفورین بود

Advertisements

1 پاسخ به “!*تقدیم به مینوی عزیزم

پاسخی بگذارید

در پایین مشخصات خود را پر کنید یا برای ورود روی شمایل‌ها کلیک نمایید:

نشان‌وارهٔ وردپرس.کام

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری WordPress.com خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

تصویر توییتر

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Twitter خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس فیسبوک

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Facebook خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

عکس گوگل+

شما در حال بیان دیدگاه با حساب کاربری Google+ خود هستید. بیرون رفتن / تغییر دادن )

درحال اتصال به %s